این پژوهش با هدف تبیین و ارائه راهکارهای فقهی و حقوقی برای حفاظت مؤثر از محیطزیست، بر مبنای بررسی مبانی فقه امامیه و آسیبشناسی خلاهای قانونی موجود سامان یافته شد. مسأله اصلی تحقیق، ناکارآمدی قوانین پراکنده و غیرمنسجم در مواجهه با بحرانهای زیستمحیطی و فقدان نظریهای جامع بر اساس فقه حکمرانی است. روش تحقیق ترکیبی از رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و استنباطی- اجتهادی است؛ بدینسان که ابتدا با تحلیل اسنادی و کتابخانهای، وضعیت قوانین و چالشهای اجرایی موجود تبارشناسی میشود و سپس با بهرهگیری از منابع دست اول فقه امامیه و متدولوژی فقه جواهری، قواعد مرتبط با حکمرانی استخراج و بر چالشهای قانونی تطبیق داده میگردد. یافتههای پژوهش نشان میدهد که ورود فقه حکمرانی به عرصه محیطزیست، میتواند با استفاده از قواعدی فقهی، ساختاری عملیاتی برای مدیریت تضاد میان توسعه صنعتی و حفظ اکوسیستم فراهم آورد. نوآوری اصلی تحقیق در تغییر سطح تحلیل از فقه فردی به فقه حکمرانی و طراحی الگویی میانرشتهای است که نظارت دولتی را با نظارت شبکهای مردمی پیوند میزند و بدینسان، پایداری محیطزیست را به عنوان جزء ذاتی مشروعیت تصرفات حکومتی تعریف کرد.
هریوندی، سپهر و فلاح تفتی، فاطمه. (1404). فقه حکمرانی و نظام تنظیمگری محیط زیست: آسیبشناسی بنیانهای تقنینی و ارائه الگوی فقهی کارآمد. (e20729). دوفصلنامه فقه و حقوق اجتماعی، ()، e20729 https://doi.org/10.22054/jsr.2026.91213.1006
MLA
هریوندی، سپهر، و فلاح تفتی، فاطمه. "فقه حکمرانی و نظام تنظیمگری محیط زیست: آسیبشناسی بنیانهای تقنینی و ارائه الگوی فقهی کارآمد" .e20729 ، دوفصلنامه فقه و حقوق اجتماعی، ، 1404، e20729. doi: 10.22054/jsr.2026.91213.1006
HARVARD
هریوندی، سپهر، و فلاح تفتی، فاطمه. (1404). 'فقه حکمرانی و نظام تنظیمگری محیط زیست: آسیبشناسی بنیانهای تقنینی و ارائه الگوی فقهی کارآمد'، دوفصلنامه فقه و حقوق اجتماعی، (), e20729. doi: 10.22054/jsr.2026.91213.1006
CHICAGO
هریوندی، سپهر و فلاح تفتی، فاطمه، "فقه حکمرانی و نظام تنظیمگری محیط زیست: آسیبشناسی بنیانهای تقنینی و ارائه الگوی فقهی کارآمد." دوفصلنامه فقه و حقوق اجتماعی، (1404): e20729, doi: 10.22054/jsr.2026.91213.1006
VANCOUVER
هریوندی سپهر، فلاح تفتی فاطمه. فقه حکمرانی و نظام تنظیمگری محیط زیست: آسیبشناسی بنیانهای تقنینی و ارائه الگوی فقهی کارآمد. دوفصلنامه فقه و حقوق اجتماعی. 1404;():e20729. doi: 10.22054/jsr.2026.91213.1006