حفاظت از محیط زیست یک وظیفه همگانی است. یکی از اقداماتی که در این راستا می‌توان انجام داد، کاشت درخت است. در منابع فقهی کاشت درخت موضوع بسیاری از احکام واقع شده است. البته هر درختی به‌طور مطلق مورد توجه شارع نیست بلکه آنچه ترجیح دارد کاشت گونه‌های مثمر است. پژوهش حاضر در پی آن است که بررسی کند تا چه حد می‌توان از ادله فقهی رجحان کاشت درختان مثمر را استنباط کرد و این رویکرد چگونه می‌تواند در راستای اجرای اصل ۵۰ قانون اساسی به‌کار گرفته شود این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای، به ترجیح دارد کاشت گونه‌های مثمر پرداخته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که این اولویت در آیات و روایات و نیز عقود فقهی همچون مغارسه و مساقات مورد تأکید قرار گرفته است، افزون بر آن از منظر قواعد فقهی مانند اهم و مهم، حفظ نظام، و قاعده لاضرر، کاشت درختان مثمر به دلیل برخورداری از مزایای اقتصادی، زیست‌محیطی، و پایداری بیشتر، در مقایسه با درختان غیرمثمر در کاشت در سطح کشور ارجحیت دارند. همچنین، تطبیق کاشت درختان مثمر با اصل 50 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نیز حاکی از تأکید بر حفاظت محیط زیست و جلوگیری از تخریب منابع طبیعی است. این یافته‌ها، نشان‌دهنده نقش کلیدی درختان مثمر در ایجاد تعادل میان توسعه پایدار و حفظ محیط زیست می‌باشد